ดีหรือไม่ดี . . . . ยากที่จะบอก

นานมาแล้ว มีพระราชาองค์หนึ่ง พระราชาองค์นี้ มีคนสนิทคนหนึ่งที่พระองค์สนิทมาก และมักจะพาไปไหนมาไหนด้วยเสมอในทุก ๆ ที่ แล้ววันหนึ่ง พระราชาก็ถูกสุนัขกัดนิ้ว แผลฉกรรจ์มาก พระราชาจึงถามคนสนิทว่า นี่เป็นลางไม่ดีของพระองค์หรือเปล่า คนสนิทกลับตอบว่า “ดี หรือไม่ดี ยากที่จะบอก” และในที่สุด พระราชาก็ถูกตัดนิ้ว และพระราชาก็ถามคนสนิทอีกว่า นี่เป็นลางไม่ดีของพระองค์หรือเปล่า คนสนิทกลับตอบว่า “ดี หรือไม่ดี ยากที่จะบอก” พระราชาโกรธมาก เลยจับคนสนิทขังไว้ในคุก

วันหนึ่ง พระราชาก็ได้เสด็จออกป่าล่าสัตว์ พระองค์ทรงตื่นเต้นมาก ทรงม้าวิ่งตามกวางเข้าไปในป่าลึก เข้าไปเรื่อย ๆ เมื่อมารู้ตัวอีกทีก็พบว่าพระองค์ได้หลงทางเสียแล้ว แต่ก่อนที่อะไรจะเลวร้ายไปกว่านั้น พระองค์ก็ได้พบกับชนเผ่าพื้นเมืองในป่าแห่งนั้น คนป่าพวกนั้น ต้องการจับพระราชาไปบูชายัญ แต่พวกเขาก็พบว่าพระราชานิ้วขาด จึงปล่อยพระราชาไป เพราะเห็นว่าพระราชาไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์ มีอวัยวะไม่ครบ ๓๒ และไม่เหมาะที่จะนำไปบูชายัญ พระราชาสามารถกลับมาที่พระราชวังได้อีก

จากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้พระองค์เข้าใจคำพูดของคนสนิทที่บอกว่า “ดี หรือไม่ดี ยากที่จะบอก” เพราะถ้าพระองค์มีนิ้วครบสมบูรณ์ พระองค์ก็ต้องถูกฆ่าโดยคนป่าพวกนั้นไปแล้ว พระราชาจึงสั่งปล่อยตัวคนสนิท และขอโทษเขา แต่พระราชากลับประหลาดใจเมื่อคนสนิทกลับไม่โกรธพระองค์เลย ในทางตรงข้าม เขากลับบอกว่า มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรเลยที่พระองค์ทรงขังข้าไว้ เพราะว่าถ้าพระองค์ไม่ขังข้าไว้ ข้าก็จะต้องตามพระองค์ไปในป่า และในเมื่อพระองค์ไม่เหมาะจะถูกบูชายัญ ข้าคงจะถูกนำไปบูชายัญแทนเป็นแน่