ทรงอนุญาตเสนาสนะ

              ในคราวเสด็จกรุงราชคฤห์ครั้งแรก  พระเจ้าพิมพิสารทรงถวายเวฬุวนารามเป็นที่ประทับพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์  สถานที่นั้นคงเป็นป่าไผ่  ไม่มีอาคารแต่อย่างใด  สมด้วยข้อความในเสนาสนะขันธกะว่า  ครั้งพระศาสดายังไม่ได้อนุญาตเสนาสนะ  ภิกษุทั้งหลายอยู่กันในป่าบ้าง  โคนไม้บ้าง  บนภูเขาบ้าง  ซอกเขาบ้าง  ในถ้ำบ้าง  ป่าช้าบ้าง  ที่สุมทุมพุ่มไม้บ้าง  ที่แจ้งบ้าง  ลอมฟางบ้าง

              วันหนึ่ง  ราชคหกเศรษฐีไปอุทยานแต่เช้า  เห็นภิกษุทั้งหลายออกจากสถานที่เหล่านั้น  ด้วยกิริยาอาการน่าเลื่อมใส  จึงถามว่า  ถ้าเขาทำวิหารถวาย  จะอยู่ในวิหารได้ไหม  ภิกษุทั้งหลายตอบว่า  พระศาสดายังไม่ทรงอนุญาต  เขาขอให้กราบทูลถามแล้วบอกแก่เขา  ภิกษุทั้งหลายได้ทำตามนั้น  พระศาสดาทรงอนุญาตที่นั่งที่นอน   ๕   ชนิด    คือ  วิหาร  ๑   อัทฒโยค   ๑    ปราสาท   ๑   หัมมิยะ  ๑   คุหา   ๑

              วิหาร  คือ   กุฏิธรรมดา   อัทฒโยค   คือ  เพิง  ปราสาท  คือ  เรือนชั้น  เช่น  ตึกแถว  หัมมิยะ  คือ   ที่อยู่ก่อด้วยอิฐหรือดินเหนียว    โดยหาสิ่งอื่นมาทำหลังคา   คุหา  คือ  ถ้ำทั่วไป