๓. เป็นผู้ไม่ถือมงคลตื่นข่าว

                    ๓.  เป็นผู้ไม่ถือมงคลตื่นข่าว       หมายความว่า      เป็นผู้เชื่อความตรัสรู้ของพระ

พุทธเจ้า      ไม่เชื่อมงคลภายนอก               เช่นการสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาอย่างไร้เหตุผล

เป็นต้น       ตัวอย่างเช่น       พระนางมัลลิกา      พระมเหสีของพระเจ้าปเสนทิโกศล         มี

เรื่องเล่าว่า       ครั้งหนึ่ง      พระเจ้าปเสนทิโกศล      ทรงบรรทมไม่หลับ         ครั้นถึงมัชฌิม

ยามแห่งราตรี       ทรงได้สดับเสียงประหลาดว่า      ทุสะนะโส                ตกพระทัยกลัวมาก   

ครั้นรุ่งเช้า       ตรัสเรียกพราหมณ์ปุโรหิตมาเฝ้า       ตรัสเล่าถึงเสียงนั้นให้ฟัง          แล้วตรัส

ถามว่า       ภัยอะไรจะเกิดขึ้นกับพระองค์       พระมเหสี      และราชสมบัติ       หรือไม่

                  พราหมณ์นั้น       ไม่รู้อะไรเลย       แต่จะทูลว่าไม่รู้ก็กลัวจะเสื่อมลาภ      จึงทำพิธีลงเลขยามแล้ว        กราบทูลว่าเสียงนั้นเป็นลางร้ายอย่างใหญ่หลวง            อันตรายจะเกิดแก่

ชีวิตของพระองค์

                 

             มีวิธีแก้ไขได้ไหม       ตรัสถาม

               พราหมณ์กราบทูลว่า       มีพระพุทธเจ้าข้า      ข้าพระองค์เป็นพราหมณ์รู้เวท     ๓ 

ย่อมรู้วิธีแก้ลางร้ายนั้นได้

                     ต้องการอะไร      ตรัสถาม

                    พราหมณ์กราบทูลว่า       ต้องบูชายัญด้วยช้าง        ม้า       โคผู้       โคนม        แพะ

แกะ       ไก่       สุกร       เด็กชาย      เด็กหญิง       ชนิดละร้อย

                    พระราชาทรงดำริว่า   ชีวิตของพระองค์สำคัญที่สุด   จึงทรงรับสั่งให้จับสัตว์และมนุษย์มาตามจำนวนที่พราหมณ์บอก       เพื่อฆ่าบูชายัญ

                     มนุษย์และสัตว์จำนวนมากที่ถูกจับไปขัง       และพันธนาการไว้      กลัวต่อมรณภัย

ต่างส่งเสียร้องคร่ำครวญอย่างน่าเวทนา       บิดามารดา       และญาติพี่น้องของผู้ที่ถูกจับไป

ก็ติดตามลูกหลานมา       ร้องไห้เสียงระงมไปทั่ว       เสียงร้องไห้ของมนุษย์      และเสียงร้อง

ของสัตว์ผู้ประสบมรณภัยดังประหนึ่งว่า        เสียงทรุดแห่งแผ่นดิน

                      พระนางมัลลิกา             ได้สดับเสียงนั้นจึงไปเฝ้าพระราชาทูลถามเหตุการณ์นั้น    ทราบความทั้งหมดแล้วได้ทูลถามว่า          ขอเดชะการเอาชีวิตของคนหนึ่ง ไปต่อให้อีกคน

หนึ่งทรงเคยเห็นมาหรือ        ทำไมจึงทรงเชื่อคำของพราหมณ์โง่เขลา        แล้วเอาความทุกข์

โยนให้มหาชน        พระศาสดาผู้เป็นยอดคนของชาวโลกพร้อมทั้งเทวโลก        ประทับอยู่ที่

พระวิหารใกล้  ๆ   นี้       ทำไมจึงไม่เสด็จไปถามปัญหาแล้วปฏิบัติตามพระโอวาทเล่า

                      พระราชาทรงได้สติแล้ว              เสด็จไปยังวิหารเชตวันพร้อมกับพระนางมัลลิกา     

ทูลถึงเรื่องเสียงที่ทรงสดับ        แล้วทูลถามว่า       จะมีอันตรายอะไรแก่ข้าพระองค์      พระ

มเหสีหรือราชสมบัติหรือไม่        พระศาสดาตรัสว่า       ไม่มีอันตรายใด  ๆ   แก่พระองค์เลย

เสียงนั้นเป็นเสียงร้องของสัตว์ผู้ทำบาปกรรมไว้มาก       ร้องเพื่อระบายความทุกข์ของตนเอง

             พระราชาทราบดังนั้นแล้ว        สบายพระทัย          ถวายบังคมลาพระศาสดาเสด็จ

กลับไป        รับสั่งให้ปล่อยมนุษย์และสัตว์ทั้งหลายจากพันธนาการ         มนุษย์และสัตว์ทั้ง

หมดพร้อมด้วยญาติพี่น้องต่างดีใจ       สรรเสริญและให้พรพระนางมัลลิกาว่า       ขอให้พระ

แม่เจ้าผู้มีสติปัญญา        และกรุณาคุณจงมีพระชนม์ยิ่งยืนนานเถิด        และพระราชาก็ทรง

เกษมสำราญทุกประการ       ไม่ได้มีอันตรายใด  ๆ          เกิดขึ้นตามที่พราหมณ์ทูลบอกเลย 

พระนางมัลลิกา        เชื่อความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า           ไม่เชื่อมงคลตื่นข่าวได้ให้ชีวิตแก่

มนุษย์และสัตว์ทั้งหลายเป็นจำนวนมากดังกล่าวมาฉะนี้แล