นิพพานมี ๒ อย่าง

                  ในทุกนิบาต  อิติวุตตกะ  ทรงแจกนิพพานไว้  ๒  อย่าง  คือ

                  ๑.   สอุปาทิเสสนิพพาน  ดับกิเลสมีอุปาทิเหลืออยู่

                  ๒.  อนุปาทิเสสนิพพาน  ดับกิเลสไม่มีอุปาทิเหลือ

                  อุปาทิ  แปลว่า  สิ่งที่กรรมและกิเลสเข้ายึดโดยความเป็นผล  ได้แก่  ขันธ์  ๕  อันเป็นผลแห่งกรรมและกิเลส  ในที่นี้หมายถึง  ขันธ์  ๕  ของพระอรหันต์

                  สมเด็จ ฯ   ทรงแสดงพระมติว่า  อุปาทิ  แปลว่า  ผู้ครอง  อันเป็นปัจจัยแห่งการคิด    การพูด  การทำ  ได้แก่  สิ่งที่เรียกโดยอภิธรรมนัยว่า  จิต  จิตนี้  เป็นผู้คิด  เป็นปัจจัยแห่งกายวิญญัติ  คือ  การไหวกาย  และวจีวิญญัติ  คือการไหววาจา  หรือเปล่งเสียง

                  ทรงสรุปนิพพานในสูตรนี้ว่า   ความสิ้นอาสวะแต่จริมกจิต    ( จิตสุดท้าย )  ยังทรงอยู่    กล่าวคือ    สำเร็จพระอรหัต    เป็นสอุปาทิเสสนิพพานธาตุ   ครั้นจริมกจิตดับแล้ว    เป็นอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ