พฤติกรรมที่เป็นบุญ ๔ อย่าง

                    ผู้ที่งดเว้นจากกายกรรมอันเป็นอกุศล  ๓  อย่าง  วจีกรรมอันเป็นอกุศล  ๔  อย่าง   มโนกรรมอันเป็นอกุศล  ๓  อย่างเท่านั้น   จึงจัดว่าเป็นผู้ทำกุศลส่งผลให้ไปเกิดในสุคติก็หาไม่   แม้ผู้ที่ชักชวน  ยินดี  และพูดสรรเสริญ  บุคคลอื่นในการประพฤติกุศลกรรมเหล่านั้น  ก็จัดเป็นกุศลกรรมนำไปสู่สุคติได้ทั้งสิ้น

                     ดังนั้น   ตามหลักธรรมคำสอนของพระพุทธศาสนา  จึงสรุปพฤติกรรมที่จัดเป็นกุศลได้  ๔  อย่างคือ 

                    ๑.  การทำ  การพูด  การคิด  สิ่งเป็นกุศลด้วยตนเอง

                    ๒.  การชักชวนผู้อื่น  ให้ทำ  ให้พูด  ให้คิด  สิ่งที่เป็นกุศล

                    ๓.  การยินดีกับบุคคลผู้ทำ  ผู้พูด  ผู้คิดสิ่งที่เป็นกุศล

                    ๔.  การยกย่องสรรเสริญ  ให้กำลังใจ   ให้การสนับสนุนบุคคลผู้ทำ  ผู้พูด  ผู้คิดสิ่งที่เป็นกุศล

                    สมจริงดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้  ในกรรมปถวรรคอังคุตตรนิกาย  ซึ่งขอยกมากล่าวแต่ใจความโดยย่อว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๔  ประการ  ย่อมได้ขึ้นสวรรค์   เหมือนมีคนอุ้มไปวางไว้   ธรรม  ๔  ประการคือ  ๑.  เป็นผู้ทำเอง  พูดเอง  คิดเอง  ๒.  เป็นผู้ชักชวนผู้อื่นให้ทำ  ให้พูด  ให้คิด  ๓.  เป็นผู้ยินดีกับบุคคลผู้ทำ  ผู้พูด  ผู้คิด  ๔.  เป็นผู้สรรเสริญ  การงดเว้นและผู้งดเว้นจากปาณาติบาต  อทินนาทาน  กาเมสุมิจฉาจาร  มุสาวาท  ปิสุณวาจา  ผรุสวาจา  สัมผัปปลาปะ  อภิชฌา  พยาบาท  มิจฉาทิฏฐิ  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๔  ประการนี้แล  ย่อมได้ขึ้นสวรรค์   เหมือนมีคนมาอุ้มไปวางไว้