๕. แสวงหานักบุญนอกศาสนา และทำบุญในบุคคลนั้น

                    ๕.   แสวงหานักบุญนอกศาสนา  และทำบุญในบุคคลนั้น   การทำบุญมีหลาย

ฐานะ       เคยมีคนมาถามพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า        พระสมณโคดมสอนว่า        บริจาค

ทานในพระพุทธ       พระธรรม       พระสงฆ์       เท่านั้นจึงได้บุญ        บริจาคกับคนอื่นไม่ได้

บุญจริงหรือไม่     พระพุทธองค์ตรัสตอบว่า      อย่าว่าแต่บริจาคทานกับสมณพราหมณ์เหล่า

อื่นเลย      แม้บุคคลผู้ล้างถาด      ล้างจานภัตตาหารที่ท่าน้ำ      มีใจกรุณาว่าเมล็ดข้าวที่ติด

ถาดติดจานนี้       จงเป็นประโยชน์แก่ปลาทั้งหลาย      เพียงเท่านี้ก็ได้บุญมากแล้ว        การ

ให้วัตถุทานมีข้าวน้ำเป็นต้นแก่บุคคลอื่น         พระพุทธศาสนาจัดไว้      ๔       ฐานะ       คือ 

๑.   ให้ในฐานะเป็นญาติมิตร       ๒.   ให้ในฐานะเป็นอาจารย์          ๓.   ให้เพราะ

ความกลัว       ๔.   ให้ในฐานะที่เป็นทักขิไณยบุคคล

                       การที่อุบาสก      อุบาสิกา      จะให้วัตถุทานและทำสามีจิกรรมแก่บุคคลอื่นตาม

ฐานะ      ๓      ประการข้างต้น        แม้เป็นผู้นับถือศาสนาอื่น        ท่านไม่ห้าม และย่อมได้

บุญกุศลตามสมควรแก่ฐานะ      แต่ที่ศาสนาห้าม      คือ      การให้ด้วยความรู้สึก     ว่าเป็นพระทักขิไณยบุคคล     เพราะทุกคนย่อมมีสรณะของตนเอง  ในสมัยครั้งพุทธกาลมีพระภิกษุคณะหนึ่ง             ทูลลาองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปจำพรรษาเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม

โดยอาศัยหมู่บ้านแห่งหนึ่งเป็นที่โคจรบิณฑบาต      ประชาชนหมู่บ้านนั้นใจกว้าง      นักบวช

นักพรตคณะไหนมาก็ให้ความเคารพนับถือ              เหมือนกันหมด             ครั้นออกพรรษา

ภิกษุทั้งหลายกลับไปเฝ้าพระพุทธเจ้า        ทรงถามถึงความเป็นอยู่        ได้กราบทูลว่า     ไม่มีความลำบากเรื่องอาหารบิณฑบาต         แต่ลำบากใจ        เพราะคนที่นั่นนับถือหมดทุกสิ่ง

ทุกอย่าง        จึงไม่ปรารถนาจะอยู่ที่นั่น        พระพุทธองค์ตรัสว่า       เธอทั้งหลายทำถูกแล้ว แม้เราในสมัยเป็นดิรัจฉานก็ไม่อยู่ในสถานที่เช่นนั้นมาแล้ว              ได้ทรงเล่าอดีตนิทานว่า

                    ครั้งหนึ่งพระองค์เกิดเป็นหงส์         และมีหงส์ผู้น้องชายร่วมบิดามารดาเดียวกันอีก

หนึ่ง       ครั้นเติบโตเป็นหนุ่มแล้ว       ได้พากันบินท่องเที่ยวไปจนถึงหิมวันตประเทศ      ครั้ง

นั้นได้บินไปถึงภูเขาลูกหนึ่ง  ซึ่งมีความแปลกประหลาดกว่าภูเขาทั้งหลาย  คือเมื่อสัตว์ทั้งหลายเข้าไปที่ภูเขานั้นขนจะกลายเป็นสีทองทั้งหมด      เช่น      กาสีดำ     นกยางสีขาว      กาเหว่าขนลายเป็นต้น       ก็จะกลายเป็นสีทองเหมือนกันทั้งหมด

             ฝ่ายหงส์ผู้น้องชาย     เข้าไปยังภูเขานั้นก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับความอัศจรรย์ของภูเขา   

และการที่ขนของตนกลายเป็นสีทอง       แต่หงส์ผู้พี่ชายกลับมองเห็นว่าภูเขาลูกนี้ช่างไม่เป็น

มงคลเสียเลย       จึงชวนน้องชายให้รีบหนีไปให้ไกลจากภูเขาลูกนั้น       โดยกล่าวสอนน้องชายว่า  ณ  ภูเขาลูกใด      ผู้เกียจคร้านกับผู้ขยัน          ผู้กล้าหาญกับผู้ขี้ขลาด            ได้รับความนับถือบูชาเสมอกัน      สัตบุรุษย่อมไม่อยู่ที่ภูเขาลูกนั้น      ซึ่งไม่มีการแบ่งแยกคนดีคนชั่วให้ต่างกัน

                     การเป็นพุทธศาสนิกชน        แต่นับถือทุกอย่าง       ตั้งแต่พระรัตนตรัย     เทพเจ้า   

เจ้าป่า     เจ้าเขา      ภูตผี      ต้นไม้       ต้นกล้วย      จนกระทั่งปลาไหล     และกบ       จึง

ไม่เป็นมงคล        คือเหตุแห่งความเจริญก้าวหน้าแก่ตนเอง