บทนำ

มนุษย์ทุกรูปทุกนาม  ล้วนปรารถนาความสุขด้วยกันทั้งนั้น  และเป็นที่รับรองต้องกันของวิญญูชนว่า  เหตุหรือทางมาแห่งความสุขของมนุษย์นั้น  ที่สำคัญมี ๓  อย่าง  คือ  ๑. วิชาความรู้     ๒. อาชีพการงาน   ๓. ธรรม  คือ ศีลธรรม

              แต่ส่วนมากมักจะให้ความสำคัญเพียง  ๒  อย่าง  คือ  วิชาความรู้กับอาชีพการงานเพราะมองเห็นชัดว่า คนที่มีความรู้ดี ย่อมมีอาชีพการงานที่ดี อาชีพการงานที่ดีก่อให้เกิดทรัพย์             ทรัพย์ย่อมนำมาซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรารถนาและต้องการ เลยพากันทิ้งธรรม  คือ  ศีลธรรม  มนุษย์จึงไม่ได้รับความสุขที่แท้จริง

              การขาดธรรม   คือ  ศีลธรรม  สร้างปัญหาให้กับสังคมมนุษย์มากมาย ดังตัวอย่างที่ได้เห็นและได้ยินอยู่เสมอ  บางคนบางครอบครัว  มีความรู้สูง  มีทรัพย์สินเงินทองมาก  แต่ไม่มีความสุขเลยทำร้ายกันถึงกับฆ่ากันก็มี  หรือบางสังคม  บางประเทศขาดธรรมคือความเมตตากรุณา  มีแต่ความอาฆาตพยาบาท  ทำลายล้างกันตลอดเวลา  ทั้งที่มีเศรษฐกิจดี  ก็หาความสุขไม่ได้    

              ดังนั้น  ธรรม  คือศีลธรรม   จึงมีความจำเป็นสำหรับมนุษย์   ไม่น้อยไปกว่าวิชาความรู้     และอาชีพการงาน  การที่นักเรียน นักศึกษา  มาสนใจศึกษาธรรมเพื่อนำเอาไปใช้ในชีวิตประจำวัน       และอาชีพการงาน  จึงเท่ากับเป็นการหาอุบายสร้างความสุขให้แก่ตน   เพราะธรรมนั้นสามารถนำความสุขมาให้แก่ผู้ประพฤติ  ทั้งในปัจจุบันและในภายภาคหน้า ดังพระพุทธพจน์ว่า  ธมมจารี  สุขํ  เสติ   อสมิ  โลเก ปรมหิ  จ. ผู้ประพฤติอย่างสม่ำเสมอ     ย่อมอยู่เป็นสุขทั้งในโลกนี้และในโลกหน้า