ทรงอาศัยอำนาจประโยชน์ ๑๐ ประการ บัญญัติสิกขาบทแก่ภิกษุ และภิกษุณี
พระองค์ทรงบัญญัติสิกขาบทเฉพาะภิกษุบ้าง เฉพาะภิกษุณีบ้าง สาธารณะทั่วไปแก่ทั้งสองพวกบ้าง ซึ่งเรียกว่า วินัย เพราะทรงอาศัยอำนาจประโยชน์ ๑๐ ประการ คือ
๑. เพื่อให้สงฆ์ยอมรับว่าดีแล้ว ชอบแล้ว
๒. เพื่อความสำราญแห่งสงฆ์
๓. เพื่อข่มบุคคลผู้ไม่ละอายใจ
๔. เพื่ออยู่สบายแห่งผู้มีศีล
๕. เพื่อป้องกันความเสียหายในปัจจุบัน
๖. เพื่อกำจัดเหตุแห่งความเสียหายในสัมปรายภพ
๗. เพื่อความเลื่อมใสของคนที่ยังไม่เลื่อมใส
๘. เพื่อความเลื่อมใสยิ่งขึ้นของคนที่เลื่อมใสอยู่แล้ว
๙. เพื่อความดำรงมั่นแห่งพระสัทธรรม
๑๐. เพื่ออนุเคราะห์พระวินัย (สนับสนุนให้คนมีระเบียบวินัย)