25กุหลาบ
กุหลาบ สายประดิษฐ์
ถ้าถามถึงบุคคลที่ทุกๆคนประทับใจคำตอบก็คงมีหลายๆกันไป บางคนชอบคนๆนั้นเพราะชื่อเสียงโด่งดัง บางคนชอบเพราะว่าเขาเป็นHeroในดวงใจที่ชอบมาตั้งแต่ยังเด็กๆ หลายๆคนชอบในประวัติในการทำงาน บ้างก็ชื่นชอบในการพูด
แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้วผลงานเขียนของท่านคือสิ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจและก็ส่งผลให้ข้าพเจ้า รู้สึกประทับใจในตัวของท่านไปด้วยท่านไม่ใช่ สุนทรภู่ หรือ ศรีปราชญ์ แต่ท่านคือ ”คุณกุหลาบ สายประดิษฐ์”
ฟังชื่อนี้แล้วคงมีน้อยคนที่จะรู้ว่าท่านคือใคร แต่ถ้าบอกว่าท่านคือ”ศรีบูรพา”แล้วละก็ข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่าต้องไม่มีใครที่ไม่รู้จักท่านอย่างแน่นอน
ส่วนสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าประทับใจในตัวท่านนั้นมีอยู่ 5 ประการ คือ
1.ในงานประพันธ์เรื่องข้างหลังภาพที่ข้าพเจ้าได้เคยอ่านนั้นท่านได้ใช้ถ้อยคำที่ไพเราะในการ แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาถ้อยคำเหล่านั้นสามารถบรรยายภาพพจน์ต่างๆทั้งฉาก บรรยากาศ อารมณ์และแม้กระทั่งตัวละครให้จนอ่านได้เห็นภาพดังกล่าวตามความต้องการของผู้เขียนได้อย่างชัดเจนเช่นประโยคที่ว่า ”ท่านกลางความสดชื่นรื่นรมย์ของไมตรีจิตมิตรภาพที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ในท่านกลางกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจประสมกับสีสันของดอกไม้นานาชนิด”เมื่อฟังแล้วก็ทำให้นึกถึงภาพชานเมืองที่มีแต่ทุ่งดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว และผู้คนในเมืองก็น่าจะเป็นคนใจดีอบอุ่นและเป็นมิตร
2.ท่านมารถสร้างบุคลิกลักษณะของตัวละครต่างๆในเรื่องได้อย่างลงตัวและเด่นชัดโดยเฉพาะตัวละครเอกทั้งสองคือหม่อมราชวงศ์กีรติ และนพพร เพราะถ้าพูดถึงหม่อมราชวงศ์กีรติแล้วเราทุกคนก็จะนึกถึงภาพของหญิงสูงศักดิ์ สุภาพเรียบร้อยเยือกเย็น มีสง่าและคุณสมบัติต่างๆครบถ้วนตามลักษณะของคนมีชาติตระกูลแต่อ่อนหวาน และถ้าพูดถึงนพพรเราทุกคนก็จะเห็นภาพของหนุ่มนักเรียนนอกที่มีคุณสมบัติและรูปสมบัติต่าง ๆครบถ้วนเป็นสุภาพบุรุษลักษณะต่างๆของตัวละครทั้งสอง ท่านสามารถทำให้ลักษณะนั้นกลายเป็นสิ่งที่ผังอยู่ในใจของผู้อ่านได้อย่างง่ายดาย
3.ถ้าเราอ่านเรื่องข้างหลังภาพแล้วคิดตามไปด้วยก็จะพบว่า ทัศนะในเรื่องความรักของเรื่องนี้มีสองแบบ นั่นคือ ลักษณะของความรักที่มีสติ และความรักที่เต็มไปด้วยอารมณ์ แต่ท่านศรีบูรพาสามารถนำเสนอทัศนะคติทั้งสองอย่างได้อย่างลงตัวและมีความสมดุล และท่านสามารถนำเสนอถึงความขัดแย้งของความรักทั้งสองแบบที่เกิดขึ้นได้อย่างไพเราะ ประณีตรัดกุม สละสลวยแต่เต็มไปด้วยความหมายอย่างมากมายนั่นแสดงถึงความเป็นคนฉลาด สุขุมและละเอียดอ่อนของท่านด้วย
4.ในการดำเนินเรื่องข้างหลังภาพของท่านไม่ได้ใช้วิธีเดินเรื่องตามปฏิทินคือเรื่องไม่ได้ดำเ นินตั้งแต่ต้นไปจนจบแต่เอาตอนจบของเรื่องมาขึ้นต้นก่อนแล้วาค่อยให้ตัวละครสำคัญของเรื่อง ค่อยท้าวความพาผู้อ่านย้อนอดีตไปพบกับเหตุการณ์ต่างๆที่ได้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว การขึ้นต้นในแบบนี้ทำให้ผู้อ่านเกิดความอยากรู้อยากเห็นว่าในอดีตได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง ซึ่งช่วยทำให้เรื่องน่าติดตามช่วยดึงความสนใจของผู้อ่านให้มาจดจ่ออยู่กับเนื้อเรื่องได้อ ย่างดีโดยไม่ทำให้รู้สึกเบื่อแต่อย่างใด
5. ความประทับใจในข้อสุดท้ายนี้ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกๆคนที่ได้ฟังและโดยเฉพาะคนที่มีอารมณ์อ่อนไหวด้วยแล้วละก็ต้องรู้สึกชื่นชอบในประโยคสุดท้ายของเรื่องเหมือนข้าพเจ้าแน่นอน และก็เพราะประโยคสุดท้ายนี่เองเป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุดที่ทำให้ข้าพเจ้าประทับใจในตัวของ ศรีบูรพา และข้าพเจ้าทึ่งในความสามารถของท่านที่สามารถแต่งประโยคได้กินใจผู้อ่านเป็นอย่างมาก บางคนอาจจะรู้แล้วว่าประโยคนั้นคือประโยคใด แต่สำหรับคนที่ยังไม่ทราบประโยคนั้นคือประโยคที่ว่า “ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก”
นี่ละคือบุคคลที่ฉันประทับใจ หนังสือนอกเวลาที่ข้าพเจ้าอ่านสมัยเรียนมัธยมเล่มเล็กๆเล่มหนึ่งก็สามารถทำให้ผู้ประพันธ์ กลายเป็นบุคคลที่ข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจได้ และเพื่อนๆละค่ะรู้กันแล้วหรือยังว่าตัวเองกำลังประทับใจใครอยู่บ้าง.
ถ้าถามถึงบุคคลที่ทุกๆคนประทับใจคำตอบก็คงมีหลายๆกันไป บางคนชอบคนๆนั้นเพราะชื่อเสียงโด่งดัง บางคนชอบเพราะว่าเขาเป็นHeroในดวงใจที่ชอบมาตั้งแต่ยังเด็กๆ หลายๆคนชอบในประวัติในการทำงาน บ้างก็ชื่นชอบในการพูด
แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้วผลงานเขียนของท่านคือสิ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจและก็ส่งผลให้ข้าพเจ้า รู้สึกประทับใจในตัวของท่านไปด้วยท่านไม่ใช่ สุนทรภู่ หรือ ศรีปราชญ์ แต่ท่านคือ ”คุณกุหลาบ สายประดิษฐ์”
ฟังชื่อนี้แล้วคงมีน้อยคนที่จะรู้ว่าท่านคือใคร แต่ถ้าบอกว่าท่านคือ”ศรีบูรพา”แล้วละก็ข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่าต้องไม่มีใครที่ไม่รู้จักท่านอย่างแน่นอน
ส่วนสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าประทับใจในตัวท่านนั้นมีอยู่ 5 ประการ คือ
1.ในงานประพันธ์เรื่องข้างหลังภาพที่ข้าพเจ้าได้เคยอ่านนั้นท่านได้ใช้ถ้อยคำที่ไพเราะในการ แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาถ้อยคำเหล่านั้นสามารถบรรยายภาพพจน์ต่างๆทั้งฉาก บรรยากาศ อารมณ์และแม้กระทั่งตัวละครให้จนอ่านได้เห็นภาพดังกล่าวตามความต้องการของผู้เขียนได้อย่างชัดเจนเช่นประโยคที่ว่า ”ท่านกลางความสดชื่นรื่นรมย์ของไมตรีจิตมิตรภาพที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ในท่านกลางกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจประสมกับสีสันของดอกไม้นานาชนิด”เมื่อฟังแล้วก็ทำให้นึกถึงภาพชานเมืองที่มีแต่ทุ่งดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว และผู้คนในเมืองก็น่าจะเป็นคนใจดีอบอุ่นและเป็นมิตร
2.ท่านมารถสร้างบุคลิกลักษณะของตัวละครต่างๆในเรื่องได้อย่างลงตัวและเด่นชัดโดยเฉพาะตัวละครเอกทั้งสองคือหม่อมราชวงศ์กีรติ และนพพร เพราะถ้าพูดถึงหม่อมราชวงศ์กีรติแล้วเราทุกคนก็จะนึกถึงภาพของหญิงสูงศักดิ์ สุภาพเรียบร้อยเยือกเย็น มีสง่าและคุณสมบัติต่างๆครบถ้วนตามลักษณะของคนมีชาติตระกูลแต่อ่อนหวาน และถ้าพูดถึงนพพรเราทุกคนก็จะเห็นภาพของหนุ่มนักเรียนนอกที่มีคุณสมบัติและรูปสมบัติต่าง ๆครบถ้วนเป็นสุภาพบุรุษลักษณะต่างๆของตัวละครทั้งสอง ท่านสามารถทำให้ลักษณะนั้นกลายเป็นสิ่งที่ผังอยู่ในใจของผู้อ่านได้อย่างง่ายดาย
3.ถ้าเราอ่านเรื่องข้างหลังภาพแล้วคิดตามไปด้วยก็จะพบว่า ทัศนะในเรื่องความรักของเรื่องนี้มีสองแบบ นั่นคือ ลักษณะของความรักที่มีสติ และความรักที่เต็มไปด้วยอารมณ์ แต่ท่านศรีบูรพาสามารถนำเสนอทัศนะคติทั้งสองอย่างได้อย่างลงตัวและมีความสมดุล และท่านสามารถนำเสนอถึงความขัดแย้งของความรักทั้งสองแบบที่เกิดขึ้นได้อย่างไพเราะ ประณีตรัดกุม สละสลวยแต่เต็มไปด้วยความหมายอย่างมากมายนั่นแสดงถึงความเป็นคนฉลาด สุขุมและละเอียดอ่อนของท่านด้วย
4.ในการดำเนินเรื่องข้างหลังภาพของท่านไม่ได้ใช้วิธีเดินเรื่องตามปฏิทินคือเรื่องไม่ได้ดำเ นินตั้งแต่ต้นไปจนจบแต่เอาตอนจบของเรื่องมาขึ้นต้นก่อนแล้วาค่อยให้ตัวละครสำคัญของเรื่อง ค่อยท้าวความพาผู้อ่านย้อนอดีตไปพบกับเหตุการณ์ต่างๆที่ได้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว การขึ้นต้นในแบบนี้ทำให้ผู้อ่านเกิดความอยากรู้อยากเห็นว่าในอดีตได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง ซึ่งช่วยทำให้เรื่องน่าติดตามช่วยดึงความสนใจของผู้อ่านให้มาจดจ่ออยู่กับเนื้อเรื่องได้อ ย่างดีโดยไม่ทำให้รู้สึกเบื่อแต่อย่างใด
5. ความประทับใจในข้อสุดท้ายนี้ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกๆคนที่ได้ฟังและโดยเฉพาะคนที่มีอารมณ์อ่อนไหวด้วยแล้วละก็ต้องรู้สึกชื่นชอบในประโยคสุดท้ายของเรื่องเหมือนข้าพเจ้าแน่นอน และก็เพราะประโยคสุดท้ายนี่เองเป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุดที่ทำให้ข้าพเจ้าประทับใจในตัวของ ศรีบูรพา และข้าพเจ้าทึ่งในความสามารถของท่านที่สามารถแต่งประโยคได้กินใจผู้อ่านเป็นอย่างมาก บางคนอาจจะรู้แล้วว่าประโยคนั้นคือประโยคใด แต่สำหรับคนที่ยังไม่ทราบประโยคนั้นคือประโยคที่ว่า “ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก”
นี่ละคือบุคคลที่ฉันประทับใจ หนังสือนอกเวลาที่ข้าพเจ้าอ่านสมัยเรียนมัธยมเล่มเล็กๆเล่มหนึ่งก็สามารถทำให้ผู้ประพันธ์ กลายเป็นบุคคลที่ข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจได้ และเพื่อนๆละค่ะรู้กันแล้วหรือยังว่าตัวเองกำลังประทับใจใครอยู่บ้าง.