[426] เชิญอ่านนิยายจีนกำลังภายใน ภาคภาษาอังกฤษ
สวัสดีครับ
ท่านผู้อ่านชอบนิยายจีนกำลังภายในไหม ครับ เพื่อนผู้หญิงบางคนของผมวิจารณ์ว่ามีแต่เรื่องฆ่าฟัน ชื่อคนก็มีแต่จีน ๆ จำไม่ได้อ่านไม่รู้เรื่อง ผมไม่ขอเถึยงละ แต่ท่านลองอ่านบทเปิดฉากของหนังสือ “ฤทธิ์มีดสั้น” ตอน “รูปสลักจากมีดสั้น” ดูสักนิดซีครับ
“ลม หนาวราวมีดคมกริบ ถือพสุธากว้างใหญ่ต่างเขียง เห็นชีวิตทั้งหลายเป็นปลาเป็นเนื้อ หิมะโปรยปรายทั้งแผ่นฟ้าแผ่นดิน ใช้ห้วงเวหาต่างเตาหลอมละลายทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นสีเงิน
“หิมะยัง โปรยปราย ลมยังไม่ซา รถม้าคันหนึ่งแล่นมาจากทางทิศเหนือ กงล้อรถที่หมุนเร็วบดหิมะที่แข็งตัวบนพื้นให้แตกกระจาย แต่ไม่อาจบดความว้าเหว่วังเวงของแผ่นฟ้าแผ่นดินให้กระจายไปด้วย
“ลี้ คิมฮวงอ้าปากหาวยาว ๆ เหยียดเท้าทั้งสองไปบนพรมขนสัตว์หนานุ่มจนเต็มที่ ในตัวรถแม้อบอุ่นอย่างยิ่ง สุขสบายอย่างยิ่ง แต่ระยะทางนี้นับว่ายาวเกินไป เงียบเหงาเกินไป จนมิเพียงรู้สึกอ่อนล้าระโหยอย่างยิ่งเท่านั้น ยังรู้สึกเบื่อหน่ายรำคาญอย่างยิ่งด้วย เรื่องที่เกลียดที่สุดในชีวิตก็คือ ว้าเหว่ แต่ลี้คิมฮวงกลับพานมักเป็นเพื่อนกับความว้าเหว่อยู่เสมอมา”
ผม อ่านข้อความเปิดฉากนิยายจีนกำลังภายในเรื่องนี้หลายสิบปีแล้ว อ่านเที่ยวเดียวก็จำได้หมดแทบจะทุกคำ แน่ใจว่าโกวเล้งต้องเขียนบทนี้ออกมาจากชีวิตจริงที่เคยว้าเหว่และเหงาเอามาก ๆ ทำให้คนอ่านเหงาตามไปด้วย
ท่านที่เคยอ่านวรรณกรรมเรื่อง “กามนิต วาสิฏฐี” น่าจะจำตอนเปิดฉากที่บรรยายยามอาทิตย์อัสดงซึ่งพระพุทธเจ้าเสด็จยังกรุงราช คฤห์คือเบญจคีรีนครได้ เป็นอาทิตย์อัสดงที่สงบร่มเย็นจริง ๆ
"ขณะ พระองค์เสด็จมาใกล้เบญจคิรีนครคือราชคฤห์เป็นเวลาจวนสิ้นทิวาวาร แดดในยามเย็นกำลังอ่อนลงสู่สมัยใกล้วิกาล ทอแสงแผ่ซ่านไปยังสาลีเกษตร แลละลิ่วเห็นเป็นทางสว่างไปทั่วประเทศสุดสายตา ดูประหนึ่งมีหัตถ์ทิพย์มาปกแผ่อำนวยสวัสดี เบื้องบนมีกลุ่มเมฆเป็นคลื่นซ้อนซับสลับกันเป็นทิวแถว ต้องแสงแดดจับเป็นสีระยับวะวับแววประหนึ่งเอาทรายทองไปโปรยปราย เลื่อนลอยลิ่ว ๆ เรี่ย ๆ รายลงจดขอบฟ้า ชาวนาและโคก็เมื่อยล้าด้วยตรากตรำทำงาน ต่างพากันดุ่ม ๆ เดินกลับเคหสถานเห็นไร ๆ เงาหมู่ไม้อันโดดเดี่ยวอยู่กอเดียว ก็ยืดยาวออกทุกที ๆ มีขอบปริมณฑลเป็นรัศมีแห่งสีรุ้ง อันกำแพงเชิงเทินป้อมปราการที่ล้อมกรุงรวมทั้งทวารบถทางเข้านครเล่า มองดูในขณะนั้นเห็นรูปเค้าได้ชัดถนัดแจ้งดั่งว่านิรมิตไว้ มีสุมทุมพุ่มไม้ดอกออกดกโอบอ้อมล้อมแน่นเป็นขนัด ถัดไปเป็นทิวเขาสูงตระหง่าน มีสีในเวลาตะวันยอแสงปานจะฉาบเอาไว้เพื่อแข่งกับแสงสีมณีวิเศษ มีบุษยราคบัณฑรวรรณและก่องแก้วโกเมนแม้รวมกันให้พ่ายแพ้ฉะนั้น"
ถ้าท่านราชบัณฑิตจะยกให้กามนิตเป็นวรรณกรรมผมก็ไม่ว่าท่าน แต่ผมขอยกย่อง “ฤทธิ์มีดสั้น” ติดอันดับวรรณกรรมด้วย ท่านคงไม่ว่าผมนะ
และถ้าท่านชอบอ่านนิยายจีนที่แปลเป็นภาษาไทย วันนี้ผมขอชวนท่านอ่านนิยายจีนที่แปลเป็นภาษาอังกฤษสักเล่มหนึ่ง เรื่อง “กระบี่เย้ยยุทธจักร(เดชคัมภีร์เทวดา)” หรือ The Smiling Proud Wanderer (แปลโดย Lanny Lin) ที่เว็บนี้ครับ: http://www.lannyland.com/wanderer/wanderer.htm
เขายังแปลไม่จบครับ แต่ก็อ่านได้สนุก ทีเดียว ผมเองก็ยังอ่านไม่จบ พิมพ์บรรทัดนี้เสร็จแล้วจะกลับไปอ่านต่อครับ
(ท่านสามารถใช้ Search ที่มุมบนขวาของหน้าพิมพ์ค้นหาเรื่องที่อ่านได้)
ดาวน์โหลดไฟล์หนังสือเก็บเอาไว้อ่านตอนว่าง ๆ:
wanderer.zip
ฟังเพลง เดชคัมภีร์เทวดา:
Listen to the Smiling Proud Wanderer Song
ฟังเพลง พร้อมกับดู animation:
http://www.lannyland.com/wanderer/music/xiaoao.htm
ตัวละครหลักในเรื่อง:
http://www.lannyland.com/wanderer/characters.htm
ท่านผู้อ่านชอบนิยายจีนกำลังภายในไหม ครับ เพื่อนผู้หญิงบางคนของผมวิจารณ์ว่ามีแต่เรื่องฆ่าฟัน ชื่อคนก็มีแต่จีน ๆ จำไม่ได้อ่านไม่รู้เรื่อง ผมไม่ขอเถึยงละ แต่ท่านลองอ่านบทเปิดฉากของหนังสือ “ฤทธิ์มีดสั้น” ตอน “รูปสลักจากมีดสั้น” ดูสักนิดซีครับ
“ลม หนาวราวมีดคมกริบ ถือพสุธากว้างใหญ่ต่างเขียง เห็นชีวิตทั้งหลายเป็นปลาเป็นเนื้อ หิมะโปรยปรายทั้งแผ่นฟ้าแผ่นดิน ใช้ห้วงเวหาต่างเตาหลอมละลายทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นสีเงิน
“หิมะยัง โปรยปราย ลมยังไม่ซา รถม้าคันหนึ่งแล่นมาจากทางทิศเหนือ กงล้อรถที่หมุนเร็วบดหิมะที่แข็งตัวบนพื้นให้แตกกระจาย แต่ไม่อาจบดความว้าเหว่วังเวงของแผ่นฟ้าแผ่นดินให้กระจายไปด้วย
“ลี้ คิมฮวงอ้าปากหาวยาว ๆ เหยียดเท้าทั้งสองไปบนพรมขนสัตว์หนานุ่มจนเต็มที่ ในตัวรถแม้อบอุ่นอย่างยิ่ง สุขสบายอย่างยิ่ง แต่ระยะทางนี้นับว่ายาวเกินไป เงียบเหงาเกินไป จนมิเพียงรู้สึกอ่อนล้าระโหยอย่างยิ่งเท่านั้น ยังรู้สึกเบื่อหน่ายรำคาญอย่างยิ่งด้วย เรื่องที่เกลียดที่สุดในชีวิตก็คือ ว้าเหว่ แต่ลี้คิมฮวงกลับพานมักเป็นเพื่อนกับความว้าเหว่อยู่เสมอมา”
ผม อ่านข้อความเปิดฉากนิยายจีนกำลังภายในเรื่องนี้หลายสิบปีแล้ว อ่านเที่ยวเดียวก็จำได้หมดแทบจะทุกคำ แน่ใจว่าโกวเล้งต้องเขียนบทนี้ออกมาจากชีวิตจริงที่เคยว้าเหว่และเหงาเอามาก ๆ ทำให้คนอ่านเหงาตามไปด้วย
ท่านที่เคยอ่านวรรณกรรมเรื่อง “กามนิต วาสิฏฐี” น่าจะจำตอนเปิดฉากที่บรรยายยามอาทิตย์อัสดงซึ่งพระพุทธเจ้าเสด็จยังกรุงราช คฤห์คือเบญจคีรีนครได้ เป็นอาทิตย์อัสดงที่สงบร่มเย็นจริง ๆ
"ขณะ พระองค์เสด็จมาใกล้เบญจคิรีนครคือราชคฤห์เป็นเวลาจวนสิ้นทิวาวาร แดดในยามเย็นกำลังอ่อนลงสู่สมัยใกล้วิกาล ทอแสงแผ่ซ่านไปยังสาลีเกษตร แลละลิ่วเห็นเป็นทางสว่างไปทั่วประเทศสุดสายตา ดูประหนึ่งมีหัตถ์ทิพย์มาปกแผ่อำนวยสวัสดี เบื้องบนมีกลุ่มเมฆเป็นคลื่นซ้อนซับสลับกันเป็นทิวแถว ต้องแสงแดดจับเป็นสีระยับวะวับแววประหนึ่งเอาทรายทองไปโปรยปราย เลื่อนลอยลิ่ว ๆ เรี่ย ๆ รายลงจดขอบฟ้า ชาวนาและโคก็เมื่อยล้าด้วยตรากตรำทำงาน ต่างพากันดุ่ม ๆ เดินกลับเคหสถานเห็นไร ๆ เงาหมู่ไม้อันโดดเดี่ยวอยู่กอเดียว ก็ยืดยาวออกทุกที ๆ มีขอบปริมณฑลเป็นรัศมีแห่งสีรุ้ง อันกำแพงเชิงเทินป้อมปราการที่ล้อมกรุงรวมทั้งทวารบถทางเข้านครเล่า มองดูในขณะนั้นเห็นรูปเค้าได้ชัดถนัดแจ้งดั่งว่านิรมิตไว้ มีสุมทุมพุ่มไม้ดอกออกดกโอบอ้อมล้อมแน่นเป็นขนัด ถัดไปเป็นทิวเขาสูงตระหง่าน มีสีในเวลาตะวันยอแสงปานจะฉาบเอาไว้เพื่อแข่งกับแสงสีมณีวิเศษ มีบุษยราคบัณฑรวรรณและก่องแก้วโกเมนแม้รวมกันให้พ่ายแพ้ฉะนั้น"
ถ้าท่านราชบัณฑิตจะยกให้กามนิตเป็นวรรณกรรมผมก็ไม่ว่าท่าน แต่ผมขอยกย่อง “ฤทธิ์มีดสั้น” ติดอันดับวรรณกรรมด้วย ท่านคงไม่ว่าผมนะ
และถ้าท่านชอบอ่านนิยายจีนที่แปลเป็นภาษาไทย วันนี้ผมขอชวนท่านอ่านนิยายจีนที่แปลเป็นภาษาอังกฤษสักเล่มหนึ่ง เรื่อง “กระบี่เย้ยยุทธจักร(เดชคัมภีร์เทวดา)” หรือ The Smiling Proud Wanderer (แปลโดย Lanny Lin) ที่เว็บนี้ครับ: http://www.lannyland.com/wanderer/wanderer.htm
เขายังแปลไม่จบครับ แต่ก็อ่านได้สนุก ทีเดียว ผมเองก็ยังอ่านไม่จบ พิมพ์บรรทัดนี้เสร็จแล้วจะกลับไปอ่านต่อครับ
(ท่านสามารถใช้ Search ที่มุมบนขวาของหน้าพิมพ์ค้นหาเรื่องที่อ่านได้)
ดาวน์โหลดไฟล์หนังสือเก็บเอาไว้อ่านตอนว่าง ๆ:
wanderer.zip
ฟังเพลง เดชคัมภีร์เทวดา:
Listen to the Smiling Proud Wanderer Song
ฟังเพลง พร้อมกับดู animation:
http://www.lannyland.com/wanderer/music/xiaoao.htm
ตัวละครหลักในเรื่อง:
http://www.lannyland.com/wanderer/characters.htm