ถอดเทปสัมภาษณ์ชีวิตคุณครูไม่ใหญ่ (ตอนที่ 1) หน้า 03
แล้วไงต่อ (หัวเราะ) มันไม่สนุกเลย มันมีอย่างเงี้ย หืม.. อ้าวแล้วไงต่อ.. อ้าวซักถาม ...[มีเสียงอุบาสิกาถาม เสียงเบาจับความไม่ได้].. มันยังไง ไอ้ตอนนี้มันนึกไม่ออกเลย มันมีเครื่องนี้อยู่ [เสียงอุบาสิกาถาม] จุดที่หันมาสนใจพุทธศาสนามันยังอีกยาวนานทีเดียว ตอนนั้นมันยังไม่ได้คิดอะไรเลย ตอนนั้นมันยังไม่ได้สนใจอะไรเลย มันยังเด็กเหลือเกิน [มีเสียงอุบาสกสอบถาม] .. หืม... จะลัดตอนไหน [เสียงอุบาสิกาพูดต่อ] .... หา (หัวเราะ) นึกไม่ออกเลยมันมีเครื่องไอ้อันเนี้ย (หัวเราะ) มันไม่ธรรมชาติเลย [เสียงอุบาสกสอบถาม] เดี๋ยวก่อน กำลังนึกก่อนว่าจะเล่าไอ้ตอนไหนดี [อุบาสิกาถาม]
หลังจากนั้นท่านก็พามาฝากที่ ร.ร.ตะละภัฎศึกษา ก็มาเข้าเรียน ป.๑ ที่นั่น ท่านก็มายกให้เป็นลูกของเจ้าของโรงเรียนอีกนั่นแหละ และเจ้าของโรงเรียนท่านก็ดีใจให้เรียกเจ้าของโรงเรียนท่านว่าคุณปู่คุณย่า แล้วหลวงพ่อก็มาอยู่ที่ ร.ร.ตะละภัฎศึกษา เรียน ป.๑ ..แล้วไงต่อ..[เสียงอุบาสิกาถาม] ซักไปเรี่อยๆจนกว่าจะเกิดอารมณ์ (หัวเราะ) ...เรียนที่ตะละภัฎแค่ ๒ ปีถึง ป.๒ [เสียงสอบถาม] ... สองปีไม่มีอะไรเด่น มีแต่โดนฝึก ฝึกให้รับแขก ฝึกพูด ฝึกกริยามารยาท เพราะว่าท่านเป็นชาววัง และท่านมักจะพาเข้าวังอยู่เรื่อยๆในวันอาทิตย์ เวลาเข้าไปในวังส่วนมากจะเป็นวังสระปทุมไม่ก็วังหลวง สมัยก่อนโน้นหนะ จะเหยียดขาทีก็โดนเคาะทุกที เหยียดขา เคาะ เหยียดขา เคาะ เพราะฉะนั้นก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เข้าวัง ท่านก็พาไปอยู่เรื่อยๆอยู่นั่น
ใน ร.ร.ตะละภัฎศึกษาเนี่ย หลังจากเลิกเรียนแล้วมีคนอยู่แค่สามคนคือหลวงพ่อและก็คุณปู่คุณย่า ภารโรงก็ไม่มี และหลวงพ่อเนี่ยก็ไปเป็นภารโรงในสมัยนั้น อ่า เป็นภารโรงเมื่ออายุ ๗ ขวบ ในโรงเรียนนั้นมีคน ๓ คนและก็มีสุนัข ๒๔ ตัวอยู่ในนั้นน่ะ .......ตำแยสุนัข เพราะว่ามันไม่มีใคร พอคลอดทีก็ต้องไปคอยดูแล แล้วมันก็แปลก ตามปกติมันดุ ..... มันก็ดูเราก็ดู แล้วก็ไปช่วยมันทำคลอด ตอนนี้ ๗ ขวบ เนี้ยทำคลอดได้ แล้วก็ตกกลางคืนคุณปู่คุณย่าท่านชอบไปเอ็กเซอไซส์ ไล่จับนกกระจอก ไปเล่นไพ่น่ะ เพราะฉะนั้นก็เลยทิ้งให้หลวงพ่ออยู่คนเดียวกับสุนัข ๒๔ ตัว ท่านทำอย่างนั้นอยู่เรื่อยๆเลย เพราะฉะนั้นก็เป็นความคุ้นกับการอยู่คนเดียวในโรงเรียนใหญ่ๆ ตามความรู้สึกของเด็กตอนโน้นน่ะ มันใหญ่ เด็กหนึ่งคนอยู่โรงเรียนหลังเบ้อเร่อ มีสุนัข ๒๔ ตัวเป็นบริวารไปไหนก็ไปกันเป็นพรวนเลย ตอนกลางคืนเราเข้านอนก็เข้านอนคนเดียว พอตื่นมากลางดึก [มีเสียงการปรับไมค์] มีอยู่คืนหนึ่งท่านก็ไปจับนกกระจอกเช่นเคย แล้วเป็นคืนแรกที่หลวงพ่อได้พบสิ่งแปลกๆเป็นครั้งที่สองในชีวิต ครั้งแรกพบเมื่อก่อนเรียน นี่เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกที่พบนั่นเห็นแต่ครั้งที่สองนี่ได้ยิน มันคนละอย่างกัน สมัยก่อนเข้าเรียนนั่นได้นอนกลางคืนอยู่แถวแม่ ....ก็ปวดท้องเบา ท่านก็เลยพามาที่ระเบียง ขณะนั้นเรามองเห็นใครก็ไม่ทราบเค้ายืนพิงรั้วสังกะสีอยู่แต่มันไม่มี.... ก็ถามว่าเอ๊ะทำไมคนไม่มี...ทำไมยืนได้ แล้วก็บอกว่า "โน่นไงแม่โน่นไง ไม่มี......ได้" แม่ก็ไม่ได้พูดอะไร รีบๆ....ดึงไปเลยแล้วก็ไม่พูดอะไร แล้วก็ไม่....จนกระทั่งต่อมา ตอนโตขึ้นถึงเล่าว่า ...ที่ตรงนี้... นั้น....
หลังจากนั้นท่านก็พามาฝากที่ ร.ร.ตะละภัฎศึกษา ก็มาเข้าเรียน ป.๑ ที่นั่น ท่านก็มายกให้เป็นลูกของเจ้าของโรงเรียนอีกนั่นแหละ และเจ้าของโรงเรียนท่านก็ดีใจให้เรียกเจ้าของโรงเรียนท่านว่าคุณปู่คุณย่า แล้วหลวงพ่อก็มาอยู่ที่ ร.ร.ตะละภัฎศึกษา เรียน ป.๑ ..แล้วไงต่อ..[เสียงอุบาสิกาถาม] ซักไปเรี่อยๆจนกว่าจะเกิดอารมณ์ (หัวเราะ) ...เรียนที่ตะละภัฎแค่ ๒ ปีถึง ป.๒ [เสียงสอบถาม] ... สองปีไม่มีอะไรเด่น มีแต่โดนฝึก ฝึกให้รับแขก ฝึกพูด ฝึกกริยามารยาท เพราะว่าท่านเป็นชาววัง และท่านมักจะพาเข้าวังอยู่เรื่อยๆในวันอาทิตย์ เวลาเข้าไปในวังส่วนมากจะเป็นวังสระปทุมไม่ก็วังหลวง สมัยก่อนโน้นหนะ จะเหยียดขาทีก็โดนเคาะทุกที เหยียดขา เคาะ เหยียดขา เคาะ เพราะฉะนั้นก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เข้าวัง ท่านก็พาไปอยู่เรื่อยๆอยู่นั่น
ใน ร.ร.ตะละภัฎศึกษาเนี่ย หลังจากเลิกเรียนแล้วมีคนอยู่แค่สามคนคือหลวงพ่อและก็คุณปู่คุณย่า ภารโรงก็ไม่มี และหลวงพ่อเนี่ยก็ไปเป็นภารโรงในสมัยนั้น อ่า เป็นภารโรงเมื่ออายุ ๗ ขวบ ในโรงเรียนนั้นมีคน ๓ คนและก็มีสุนัข ๒๔ ตัวอยู่ในนั้นน่ะ .......ตำแยสุนัข เพราะว่ามันไม่มีใคร พอคลอดทีก็ต้องไปคอยดูแล แล้วมันก็แปลก ตามปกติมันดุ ..... มันก็ดูเราก็ดู แล้วก็ไปช่วยมันทำคลอด ตอนนี้ ๗ ขวบ เนี้ยทำคลอดได้ แล้วก็ตกกลางคืนคุณปู่คุณย่าท่านชอบไปเอ็กเซอไซส์ ไล่จับนกกระจอก ไปเล่นไพ่น่ะ เพราะฉะนั้นก็เลยทิ้งให้หลวงพ่ออยู่คนเดียวกับสุนัข ๒๔ ตัว ท่านทำอย่างนั้นอยู่เรื่อยๆเลย เพราะฉะนั้นก็เป็นความคุ้นกับการอยู่คนเดียวในโรงเรียนใหญ่ๆ ตามความรู้สึกของเด็กตอนโน้นน่ะ มันใหญ่ เด็กหนึ่งคนอยู่โรงเรียนหลังเบ้อเร่อ มีสุนัข ๒๔ ตัวเป็นบริวารไปไหนก็ไปกันเป็นพรวนเลย ตอนกลางคืนเราเข้านอนก็เข้านอนคนเดียว พอตื่นมากลางดึก [มีเสียงการปรับไมค์] มีอยู่คืนหนึ่งท่านก็ไปจับนกกระจอกเช่นเคย แล้วเป็นคืนแรกที่หลวงพ่อได้พบสิ่งแปลกๆเป็นครั้งที่สองในชีวิต ครั้งแรกพบเมื่อก่อนเรียน นี่เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกที่พบนั่นเห็นแต่ครั้งที่สองนี่ได้ยิน มันคนละอย่างกัน สมัยก่อนเข้าเรียนนั่นได้นอนกลางคืนอยู่แถวแม่ ....ก็ปวดท้องเบา ท่านก็เลยพามาที่ระเบียง ขณะนั้นเรามองเห็นใครก็ไม่ทราบเค้ายืนพิงรั้วสังกะสีอยู่แต่มันไม่มี.... ก็ถามว่าเอ๊ะทำไมคนไม่มี...ทำไมยืนได้ แล้วก็บอกว่า "โน่นไงแม่โน่นไง ไม่มี......ได้" แม่ก็ไม่ได้พูดอะไร รีบๆ....ดึงไปเลยแล้วก็ไม่พูดอะไร แล้วก็ไม่....จนกระทั่งต่อมา ตอนโตขึ้นถึงเล่าว่า ...ที่ตรงนี้... นั้น....