สามก๊ก ฉบับนักบริหาร:บทที่ 24 วิบากกรรมของลิโป้

ในชีวิตของลิโป้ได้สร้างตราบาปไว้มากมาย ลิโป้ฆ่าพ่อบุญธรรมถึง 2 คน ลิโป้อกตัญญูต่อผู้มีคุณ ลิโป้ดำรงชีวิตอยู่บนทางแห่งความละโมบ เห็นแก่ลาภยศสรรเสริญมิรู้สิ้นสุด ทรยศ หลอกลวง มดเท็จ หักหลังผู้คนมานับไม่ถ้วน กรรมเวรตามทันเมื่อลิโป้ต้องมาพบกับสองพ่อลูกตันกุ๋ยรัฐบุรุษเมืองชีจิ๋วกับตันเต๋งลูกชาย คราวนี้ลิโป้ได้รับบทเรียนชีวิตเต็ม ๆ ว่าการถูกทรยศ หักหลังนั้นมีความเจ็บปวดร้าวราญเพียงใด


สัจธรรมจากชีวิตของลิโป้ สะท้อนให้เห็นว่า ความไม่เป็นผู้นำที่ยึดความถูกต้องเป็นธรรมของลิโป้ จึงนำไปสู่จุดอับที่แสนอัปยศของขุนพลยอดฝีมือผู้นี้อย่างน่าอดสูในช่วงท้ายของชีวิต อำนาจในมือที่ถูกใช้ผิด ๆ ใช้อย่างไม่เหมาะสม จึงมิอาจช่วยอะไรให้ดีขึ้นในยามคับขันได้เลย


เมื่อโจโฉเตรียมทัพพร้อมสรรพ ก็ยกทัพไปตั้งค่ายอยู่ใกล้เมืองแห้ฝือที่ลิโป้หนีหัวซุกหัวซุนไปหลบอยู่ โจโฉนำทัพไปประชิดเมืองขับม้าข้ามคูถึงเชิงกำแพงเมืองแล้วตะโกนให้ลิโป้เปิดประตูเมื
องออกมายอมจำนนเสียแต่โดยดี จะได้ไม่เอาโทษแต่อย่างใด


ลิโป้ตะโกนตอบลงมาว่า ท่านจงยกทัพกลับไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะปรึกษาหารือกันก่อน แล้วจะแจ้งให้ทราบทีหลัง โจโฉกับลิโป้กำลังเจรจาหาทางออกอยู่ ตันก๋งยืนอยู่หลังลิโป้อดใจไว้ไม่ได้ คว้าเกาทัณฑ์ได้ก็ยิงไปถูกพู่หมวกของโจโฉ โจโฉฉุนจัดชี้หน้าตันก๋งแล้วตวาดว่า กูจะเอาชีวิตมึงให้ได้ แล้วสั่งทหารให้ยกเข้าประชิดเมือง ลิโป้ดุตันก๋งที่ทำการวู่วาม แต่ตันก๋งแนะนำว่า ทัพโจโฉมาจากนครฮูโต๋นานแล้ว เสบียงอาหารกำลังร่อยหรอ ทหารต่างอิดโรย ท่านควรแบ่งทหารออกไปตั้งอยู่นอกเมืองกองหนึ่ง ข้าพเจ้าจะอยู่รักษาเมืองเอง


แม้นโจโฉยกเข้าตีเมือง ท่านจงยกเข้าขนาบหลัง ถ้าโจโฉยกไปตีท่าน ข้าพเจ้าจะยกเข้าขนาบหลัง วิธีนี้จะทำให้ทัพโจโฉพะว้าภวังค์ ไม่ช้าเสบียงอาหารทัพโจโฉหมดก็จะสิ้นท่าต้องยกทัพกลับ ลิโป้เห็นด้วย สั่งให้จัดทัพตามที่ตันก๋งแนะ นำ แล้วเข้าไปลานางเหงียมซีภรรยาหลวง


นางเหงียมซีไม่เห็นด้วยกับความคิดตันก๋ง ไม่อยากให้สามีทิ้งลูกเมียออกไปนอนกลางดินกินกลางทราย ไปแล้วอาจจะมิได้กลับมาพบหน้าลูกเมียอีก ลิโป้ฟังภรรยาว่าดังนั้นก็ลังเลใจ กลายเป็นผู้นำที่ไม่กล้าตัดสินใจเด็ดขาด เวลาล่วงเลยไป 3 วันยังมิได้สั่งการอย่างใด ตันก๋งเฝ้าเร่งเร้า ลิโป้กลับตอบว่า รักษาเมืองให้มั่นคงอย่างนี้ดีกว่ายกกำลังออกไปนอกเมือง ตันก๋งแย้งว่าเวลานี้เสบียงทัพโจโฉกำลังร่อยหรอ ต้องใช้ทหารกลับไปขนเสบียงจากพระนครฮูโต๋ ถ้าท่านยกทัพออกไปตีสกัดชิงเสบียง โจโฉต้องเสียทีแก่เรา


ลิโป้ได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วย แต่พอไปบอกนางเหงียมซี นางร้องไห้สะอึกสะอื้นรำพึงรำพันไม่เห็นด้วย ลิโป้เกิดลังเลใจ จนต้องเข้าหานางเตียวเสี้ยนภรรยาน้อยเพื่ออำลา เตียวเสี้ยนร้องไห้โฮกอดเท้าสามีมิยอมให้จากไป ลิโป้จึงเปลี่ยนใจไม่ดำเนินการตามยุทธศาสตร์การศึกเอาดื้อ ๆ บอกตันก๋งว่าโจโฉเคยตัดเสบียงทัพอื่นๆ มามาก ไฉนเลยจะยอมให้ปล้นเสบียงได้ง่าย ๆ ตันก๋งได้ยินดังนั้นก็อ่อนเปลี้ยเสียขวัญ ได้แต่ทอดใจใหญ่จึงออกมากล่าวแก่นายทัพนายกองว่า พวกเราเห็นจะต้องตายกันหมด ตายอย่างไม่มีดินกลบหน้า ตายโดยมิรู้ว่าหลุมศพของตัวเองอยู่ที่ไหน


ฝ่ายเค้ากี๋กับอ๋องก้ายที่ปรึกษาลิโป้ ครั้นเห็นลิโป้เฝ้าแต่ดื่มสุราขลุกอยู่แต่ในห้องนอนกับสาวๆ รวมทั้งนางเหงียมซีกับเตียวเสี้ยนมิได้คิดอ่านทำสงคราม จึงเข้าไปพบแล้วว่า ถ้าท่านอุบอยู่อย่างนี้เมืองแห้ฝือ จะต้องตกแก่โจโฉเป็นมั่นคง ท่านควรจะมีหนังสือถึงอ้วนสุดที่เมืองห้วยหนำยืนยันว่าท่านจะยกลูกสาวให้แก่ลูกชายอ้
วนสุด ขอให้อ้วนสุดยกทัพมาช่วยตีขนาบ ลิโป้ฟังคำแนะนำก็เห็นชอบด้วย ให้เค้ากี๋นำจดหมายไป อ้วนสุดตอบมาว่าบัดนี้ท่านสู้โจโฉมิได้แล้วหรือ ถึงยอมยกลูกสาวให้แก่ลูกชาย ขอให้ลิโป้ส่งลูกสาวมาก่อน ลิโป้เคยโกหกทำเราเข็ดครั้งหนึ่งแล้ว


ลิโป้จนแต้ม ให้ลูกสาวใส่เกราะแต่งตัวรัดกุม เอาแพรสีสามพับผูกลูกสาวติดหลัง ขึ้นม้าถือทวน นำทหารสามพันคนหวังว่าวงล้อมออกจากเมือง แต่โจโฉรู้ทัน สั่งทหารสกัดทุกจุด ด้านไหนปล่อยให้ลิโป้หลุดไปได้จะถูกตัดศีรษะทั้งหมด ลิโป้ตีฝ่าวงล้อมไปใกล้เมืองห้วยหนำ เล่าปี่ กวนอู เตียวหุยคุมทหารลาดตระเวนมาพบเข้าลิโป้รบพุ่งเพียงป้องกันตัวเพราะมีลูกสาวผูกติดอยู่ข้างหลังลิโป้จำต้องตีฝ่าทหารโจโฉกลับเข้าเมือง


นับแต่นั้นลิโป้ยิ่งเสพสุราจัดดับความกลุ้ม ลิโป้มิได้ออกรบ โจโฉก็มิกล้าตีหัก ยิ่งนานวันทัพโจโฉก็ยิ่งอิดโรย คิดจะยกทัพกลับฮูโต๋ ซุนฮกพูดว่าน่าเสียดาย การศึกครั้งนี้เราจะได้ตัวลิโป้อยู่แล้ว กุยแกเสนอว่าฤดูนี้มีน้ำเหนือหลาก ให้ใช้กั้นทำนบน้ำ ให้น้ำไหลบ่าท่วมเมืองแห้ฝือ ลิโป้ก็จะเสียทีแก่เรา


โจโฉเห็นชอบด้วย จึงสั่งระดมทหารสร้างทำนบกั้นน้ำ เกิดอุทกภัยท่วมเมืองแห้ฝือ ทำให้ทหารกับราษฎรภายในเมืองได้รับความทุกข์ยากอย่างยิ่ง ทหารจึงนำความไปรายงานแก่ลิโป้ ขุนพลกลับตวาดว่า กูจะต้องกลัวอะไร ม้าเซกเธาว์ของกูยังอยู่ วิ่งบนบกหรือลงน้ำก็รวดเร็วดั่งใจ แล้วก็มิได้สั่งการใด ๆ อีกตั้งหน้าตั้งตาเสพสุราอยู่ในห้องกับภรรยาและนางบำเรอทั้งวันทั้งคืนหนักเข้าไปอีก



วันหนึ่งภรรยายกกระจกเงามาให้ลิโป้ส่อง ขุนพลมองเห็นหน้าตัวเองคล้ำซูบซีดเศร้าหมอง ผิดรูปผิดร่างจนแทบจำความสง่าแต่หนหลังของตัวเองมิได้ จึงเห็นโทษการเสพสุรา ลิโป้ออกประกาศห้ามทหารทุกคนเสพสุรา ผู้ใดฝ่าฝืนจะถูกประหารชีวิต


คนเลี้ยงม้าในทัพลิโป้คนหนึ่งขโมยม้า15 ตัวลอบส่งไปให้เล่าปี่ เฮาเสงนายกองม้าจับตัวได้จึงฆ่าเสีย บรรดามิตรสหายรู้ข่าวพากันมาเยือนเฮาเสง ฝ่ายเฮาเสงใคร่จะเลี้ยงสุราขอบคุณสหาย แต่เกรงขัดคำสั่งลิโป้ จึงเข้าไปขออนุญาตเป็นกรณีพิเศษจากลิโป้ ลิโป้เพิ่งออกคำสั่งใหม่ๆ ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟตวาดว่ามึงบังอาจขัดคำสั่งเป็นการลองดีกระนั้นหรือ สั่งให้ทหารเอาตัวเฮาเสงไปฆ่าเสีย


พวกนายทหารพากันขอชีวิตไว้ ลิโป้จึงให้เอาตัวไปโบยตีด้วยหวาย 50 ที เฮาเสงถูกเฆี่ยนตีจนเลือดอาบนึกน้อยใจ กลับถึงบ้านจึงหารือซงเหียนกับงุยฮกเพื่อนทหาร ทุกคนเห็นพ้องกันว่า ทุกวันนี้ลิโป้ไม่เหมือนอย่างแต่ก่อน มิได้เอาใจทหาร เชื่อฟังแต่คำภรร ยา โจโฉทดน้ำท่วมเมืองลิโป้มิเอาใจใส่ดูแลช่วยเหลือทหารและประชาชน คนในแห้ฝือเปรียบเหมือนต้นหญ้าริมทาง ไร้อนาคตมิแจ้งว่าจะตายวันใด เราควรทิ้งลิโป้เสีย หนีเอาตัวรอดกันดีกว่า


งุยฮกจึงว่า ที่เราจะหลบหนีไปเฉย ๆ จะผิดวิสัยชายชาติทหาร เราน่าจะจับตัวลิโป้ส่งให้โจโฉ จะได้ความดีความชอบ อีกทั้งยังจะช่วยให้เพื่อนทหารรอดพ้นจากความตาย เฮงเสงว่าที่ลิโป้มีกำลังมากเพราะมีม้าเซกเธาว์ ถ้าท่านคิดอ่านจะจับตัวลิโป้ จงคุมประตูเมืองไว้ข้าพเจ้าจะลักม้าตัวนี้ขี่ออกไปให้โจโฉเสียก่อนพอตกเวลาค่ำ เฮาเสงเข้าไปลักม้าเซกเธาว์ออกจากคอกขี่ออกทางประตูด้านตะวันออก ทหารซงเหียนกับงุย ฮกที่เฝ้าประตูทำขี่ม้าไล่พอเป็นพิธีแล้วก็กลับมา


เฮาเสงเอาม้าเซกเธาว์ไปมอบให้โจโฉ แล้วนัดหมายว่าถ้าเห็นธงขาวชักขึ้นในเมืองแห้ฝือ ขอให้ท่านยกทหารเข้าตีทันที โจโฉดีใจ เขียนประกาศผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงเข้าเมืองแห้ฝือ เตือนว่าผู้ใดเข้าด้วยลิโป้จะถูกจับประหารชีวิต ถ้าผู้ใดจับลิโป้หรือเอาหัวลิโป้มาให้จะได้รับปูนบำเหน็จรางวัลมากมาย