ต้นกำเนิดของหลักการเก็งกาไร “ตามแนวโน้ม” โดย Stig Ostgaard หน้าที่ 10
(Corner) โดยการที่นักเก็งกาไรหรือนักลงทุนที่เป็นขาใหญ่ของตลาดนั้น สามารถที่จะเข้าควบคุมปริมาณสินค้าสารองในท้องถิ่นได้ในระดับหนึ่ง เพื่อช่วยในการขายหรือออกจากการลงทุนของพวกเขาได้ ในราคาที่พวกเขาต้องการ ดังนั้น คาว่า “พื้นฐาน” ในหลายๆกรณีนั้น จึงเป็นสิ่งที่มักจะถูกสร้างขึ้นมานั่นเอง
อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ถึงช่วงต้นของศตวรรษที่ 19 นั้น การสื่อสาร, การคมนาคมขนส่ง และความสามารถในการจัดเก็บสินค้าคงคลังสารอง รวมไปถึงกฏข้อบังคับต่างๆนั้นได้ถูกปรับปรุงและพัฒนาขึ้นมาเป็นลาดับ ทาให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสภาวะและกลไกลของตลาดขึ้นมาในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นผลทาให้การพยายามควบคุมกลไกราคาของตลาดนั้นยากยิ่งขึ้นมา ตัวอย่างเช่น ความล้มเหลวในการพยายามควบคุมกลไกตลาดของ Joseph Leiter ในตลาดข้าวสาลี (Wheat Market) ในช่วงปีค.ศ. 1897-98 ซึ่งเป็นผลมาจากการขัดขวางของ P.D. Armour โดยการที่เขาได้โยกย้ายสต็อกข้าวสาลีกว่า 6,000,000 บุชเชลไปไว้ที่โกดังสารองในชิคาโกได้นั่นเอง อย่างไรก็ตาม ความพยายามที่จะควบคุมกลไกราคาของตลาด โดยนักลงทุนขาใหญ่ก็ยังเกิดขึ้นอยู่เสมอ ซึ่งแน่นอนว่าในบางครั้ง มันก็ประสบความสาเร็จขึ้นมาด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม การพยายามควบคุมกลไกราคาของตลาดเหล่านี้ ได้เกิดความซับซ้อนขึ้นมาเป็นอย่างมาก และจาเป็นที่จะต้องอิงอยู่กับภาวะของเศรษฐกิจในระดับมหภาคอีกด้วย
James A. Patten ถือได้ว่าเป็นบุคคลที่เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดคนหนึ่ง ของนักลงทุนพื้นฐานในรูปแบบนี้ เขาคือผู้ที่มีอานาจเกี่ยวข้องกับทุกๆกลุ่มของการเกษตรกรรมไม่เพียงแค่ในอเมริกา แต่ยังรวมไปถึงยุโรปและอเมริกาใต้ด้วย โดยการที่เขาได้ยอมรับว่า ความสาเร็จในการพยายามที่จะควบคุม และบิดเบือนกลไกราคาของตลาดข้าวสาลีในปีค.ศ. 1909 ของเขานั้น ได้กระทาโดยอิงกับสภาวะทางเศรษฐกิจและปัจจัยพื้นฐานเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่ไม่อาจถือได้ว่า มันเป็นการควบคุมกลไกตลาดอย่างเบ็ดเสร็จโดยสมบูรณ์ไปเสียทีเดียว เพราะถึงแม้ว่าเขาจะสามารถควบคุมอุปทานได้เกือบทั้งหมด แต่มันก็ยังมีคนอีกหลายๆคนที่เข้าร่วมมาเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ด้วยเช่นกัน และนั่นก็คือ เหล่านักเก็งกาไร “ตามแนวโน้ม” นั่นเอง
แล้วเมื่อพูดถึงการขายออกหรือถอยออกจากการลงทุนของพวกเขาล่ะ? เหล่านักเก็งกาไรและนักลงทุน ผู้ซึ่งมีความสามารถในการควบคุมกลไกราคาของตลาดเหล่านี้ มีวิธีการอย่างไรในการขายสัญญาการลงทุนของพวกเขาออกมา?
อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ถึงช่วงต้นของศตวรรษที่ 19 นั้น การสื่อสาร, การคมนาคมขนส่ง และความสามารถในการจัดเก็บสินค้าคงคลังสารอง รวมไปถึงกฏข้อบังคับต่างๆนั้นได้ถูกปรับปรุงและพัฒนาขึ้นมาเป็นลาดับ ทาให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสภาวะและกลไกลของตลาดขึ้นมาในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นผลทาให้การพยายามควบคุมกลไกราคาของตลาดนั้นยากยิ่งขึ้นมา ตัวอย่างเช่น ความล้มเหลวในการพยายามควบคุมกลไกตลาดของ Joseph Leiter ในตลาดข้าวสาลี (Wheat Market) ในช่วงปีค.ศ. 1897-98 ซึ่งเป็นผลมาจากการขัดขวางของ P.D. Armour โดยการที่เขาได้โยกย้ายสต็อกข้าวสาลีกว่า 6,000,000 บุชเชลไปไว้ที่โกดังสารองในชิคาโกได้นั่นเอง อย่างไรก็ตาม ความพยายามที่จะควบคุมกลไกราคาของตลาด โดยนักลงทุนขาใหญ่ก็ยังเกิดขึ้นอยู่เสมอ ซึ่งแน่นอนว่าในบางครั้ง มันก็ประสบความสาเร็จขึ้นมาด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม การพยายามควบคุมกลไกราคาของตลาดเหล่านี้ ได้เกิดความซับซ้อนขึ้นมาเป็นอย่างมาก และจาเป็นที่จะต้องอิงอยู่กับภาวะของเศรษฐกิจในระดับมหภาคอีกด้วย
James A. Patten ถือได้ว่าเป็นบุคคลที่เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดคนหนึ่ง ของนักลงทุนพื้นฐานในรูปแบบนี้ เขาคือผู้ที่มีอานาจเกี่ยวข้องกับทุกๆกลุ่มของการเกษตรกรรมไม่เพียงแค่ในอเมริกา แต่ยังรวมไปถึงยุโรปและอเมริกาใต้ด้วย โดยการที่เขาได้ยอมรับว่า ความสาเร็จในการพยายามที่จะควบคุม และบิดเบือนกลไกราคาของตลาดข้าวสาลีในปีค.ศ. 1909 ของเขานั้น ได้กระทาโดยอิงกับสภาวะทางเศรษฐกิจและปัจจัยพื้นฐานเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่ไม่อาจถือได้ว่า มันเป็นการควบคุมกลไกตลาดอย่างเบ็ดเสร็จโดยสมบูรณ์ไปเสียทีเดียว เพราะถึงแม้ว่าเขาจะสามารถควบคุมอุปทานได้เกือบทั้งหมด แต่มันก็ยังมีคนอีกหลายๆคนที่เข้าร่วมมาเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ด้วยเช่นกัน และนั่นก็คือ เหล่านักเก็งกาไร “ตามแนวโน้ม” นั่นเอง
แล้วเมื่อพูดถึงการขายออกหรือถอยออกจากการลงทุนของพวกเขาล่ะ? เหล่านักเก็งกาไรและนักลงทุน ผู้ซึ่งมีความสามารถในการควบคุมกลไกราคาของตลาดเหล่านี้ มีวิธีการอย่างไรในการขายสัญญาการลงทุนของพวกเขาออกมา?