ความฝัน 16 ประการของพระเจ้าปเสนทิโกศล ตอนที่ 10
เมื่อ พระบรมศาสดาทรงพยากรณ์นิมิตแห่งความฝันประการที่เจ็ดจบแล้ว พระเจ้าปเสนทิโกศลก็ทรงเล่านิมิตแห่งความฝันประการที่แปดให้พระบรมศาสดาฟัง ต่อว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ หม่อมฉันได้ฝันเห็นตุ่มน้ำใบใหญ่ใบหนึ่งซึ่งมีน้ำอยู่เต็มเปี่ยม โดยตุ่มน้ำใบนี้จะตั้งอยู่บริเวณประตูพระราชวัง และแวดล้อมไปด้วยตุ่มเปล่าเป็นจำนวนมาก จากนั้นก็จะมีผู้คนทุกชนชั้นซึ่งมาจากทิศทั้งสี่ พากันเอาหม้อใส่น้ำของตนซึ่งมีน้ำอยู่เต็มเปี่ยม มาเทน้ำใส่ตุ่มใบนั้นจนทำให้น้ำที่เต็มตุ่มอยู่แล้วไหลล้นออกไป แต่ทว่า...คนเหล่านั้นก็ยังเทน้ำใส่ตุ่มใบนั้นอยู่เรื่อยๆ โดยไม่มีผู้ใดคิดที่จะเทน้ำใส่ตุ่มที่ว่างเปล่าเลยสักนิด นิมิตแห่งความฝันนี้จะมีผลเป็นอย่างไรหรือ พระเจ้าข้า”
ครั้นพระบรมศาสดาได้สดับตรับฟังนิมิตแห่งความฝันประการที่แปดของพระเจ้าปเสน ทิโกศลจบแล้ว พระองค์ก็ทรงพยากรณ์ความฝันว่า “มหาบพิตร ผลของความฝันนี้จะยังไม่เกิดขึ้นในสมัยของพระองค์ และในยุคสมัยที่พระศาสนาของเราเจริญรุ่งเรืองอยู่ แต่จะบังเกิดขึ้นในอนาคตกาล เมื่อโลกถึงยุคเสื่อม (กล่าวคือ ยุคที่มนุษย์เสื่อมจากศีลธรรม เห็นผิดเป็นถูก เห็นถูกเป็นผิด อีกทั้งเป็นยุคที่พวกอลัชชีหรือภิกษุนอกรีต มีจำนวนมากกว่าภิกษุผู้เคร่งครัดในศีลและข้อวัตรปฏิบัติ)-ใน ยุคนั้น ประเทศชาติจะหมดความหมาย (ในที่นี้น่าจะหมายถึงคนในยุคนั้นจะไม่เห็นแก่ชาติบ้านเมือง จะเอาแต่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนรวม) ส่วนพระราชาก็จะกำพร้า1 และตกยาก...
1หมายเหตุ คำว่า กำพร้า ในที่นี้ ในตำราหมายถึงบุคคลผู้กำพร้าจากคุณงามความดี ความถูกต้อง และศีลธรรม ไม่ได้หมายถึงกำพร้าจากบิดามารดา
เมื่อเป็นเช่นนั้น พระราชาจะบังคับให้ชาวเมืองทำการเพาะปลูกให้แก่ตนเอง ฝ่ายชาวเมืองก็จะถูกส่วนกลางบังคับให้ขนข้าวเปลือกและพืชพรรณธัญญาหาร มาบรรจุไว้ในยุ้งฉางของพระราชาแต่เพียงอย่างเดียว โดยยุ้งฉางของตนเองกลับว่างเปล่าปราศจากพืชผลที่ตนเองเพาะปลูก เหมือนดั่งที่ผู้คนจากทุกสารทิศพากันมาเติมน้ำใส่ตุ่มที่เต็มแล้ว โดยไม่เหลียวแลตุ่มที่ว่างเปล่าเลย
ฉะนั้น ความฝันนี้จะไม่ทำให้เกิดภัยใดๆแก่มหาบพิตรอย่างแน่นอน เพราะสิ่งนี้จักบังเกิดขึ้นในอนาคต ขอเชิญมหาบพิตรตรัสเล่าความฝันประการที่เก้าต่อไปเถิด”