พระไตรปิฎก ฉบับบาลีสยามรัฐ (ภาษาไทย) เล่มที่ ๔ พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑

-
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 001-005
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 006-010
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 011-015
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 016-020
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 021-025
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 026-030
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 031-035
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 036-040
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 041-045
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 046-050
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 051-055
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 056-060
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 061-065
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 066-070
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 071-075
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 076-080
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 081-085
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 086-090
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 091-095
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 096-100
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 101-105
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 106-110
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 111-115
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 116-120
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 121-125
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 126-130
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 131-135
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 136-140
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 141-145
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 146-150
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 151-155
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 156-160
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 161-165
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 166-170
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 171-175
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 176-180
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 181-185
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 186-190
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 191-195
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 196-200
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 201-205
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 206-210
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 211-215
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 216-220
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 221-225
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 226-230
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 231-235
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 236-240
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 241-245
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 246-250
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 251-255
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 256-260
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 261-265
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 266-270
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 271-275
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 276-280
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 281-285
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 286-290
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 291-295
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 296-300
พระวินัยปิฎก เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑ หน้า 301-304

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ปัญหาและเฉลยธรรม นักธรรมชั้นโท สอบในสนามหลวง พ.ศ. ๒๕๔๓ วันพฤหัสบดี ที่ ๑๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๓

-
๑ . ๑ . ๑ ปริเยสนา ๒ อย่างตามความในพระสูตรท่านแสดงไว้อย่างไร ? ๑ . ๒ ภิกษุควรแสวงหาเลี้ยงชีพอย่างไรจึงเป็นการแสวงหาอย่างประเสริฐ ? ๑ . ๑ . ๑ แสดงว่า แสวงหาสิ่งอันมิใช่ของมีชรา พยาธิ มรณะ โสกะและสังกิเลส เป็นธรรมดา คือธรรมอันเกษมมีพระนิพพานเป็นอย่างสูง จัดเป็นอริย   ปริเยสนา   แสวงหาสิ่งอันมีชรา พยาธิ มรณะ โสกะและสังกิเลสเป็นธรรมดา ทั้งที่สภาพเช่นนั้นก็มีในตนอยู่พร้อมแล้ว จัดเป็นอนริยปริเยสนา ๑ . ๒ ภิกษุแสวงหาเลี้ยงชีพโดยอุบายอันสมควร ทั้งไม่เป็นโลกวัชชะมีโทษทางโลกและไม่เป็นปัณณัตติวัชชะ มีโทษทางพระบัญญัติ ไม่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ตนและผู้อื่นจึงจะเป็นการแสวงหาอย่างประเสริฐ ๒ . ๒ . ๑ ปรีชาหยั่งรู้อะไรจัดเป็นกิจจญาณ ? ๒ . ๒ สิกขาคืออะไร ?   มีเท่าไร ?   อะไรบ้าง ? ๒ . ๒ . ๑ ปรีชาหยั่งรู้ว่า ทุกข์เป็นธรรมชาติที่ควรกำหนดรู้ ทุกขสมุทัยเป็นสภาพที่ควรละเสีย ทุกขนิโรธเป็นสภาพที่ควรทำให้แจ้ง ทุกขนิโรธคามิน...
bannk

ปัญหาและเฉลยวินัยบัญญัติ นักธรรมชั้นเอก สอบในสนามหลวง พ.ศ. ๒๕๔๓ วันเสาร์ ที่ ๑๘ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๓

-
๑ . ๑ . ๑ การตั้งญัตติและสวดอนุสาวนามีอยู่ในกรรมอะไรบ้าง ในสังฆกรรม ทั้ง ๔ ? ๑ . ๒ สังฆกรรม ๔ นั้น อย่างไหนต้องทำในสีมา อย่างไหนทำนอกสีมาก็ได้ ? ๑ . ๑ . ๑ การตั้งญัตติ มีในญัตติกรรม ญัตติทุติยกรรม และญัตติจตุตถกรรม ส่วนการสวดอนุสาวนา มีในญัตติทุติยกรรม และญัตติจตุตถกรรม ๑ . ๒ ญัตติกรรม ญัตติทุติยกรรม และญัตติจตุตถกรรม ต้องทำในสีมาเท่านั้น               ทำนอกสีมาไม่ได้ เพราะต้องตั้งญัตติ ส่วนอปโลกนกรรม ทำนอกสีมา ก็ได้ เพราะไม่ต้องตั้งญัตติ ๒ . ๒ . ๑ พัทธสีมามีกำหนดขนาดพื้นที่ไว้หรือไม่ ?   ถ้ามี กำหนดไว้อย่างไร ? ๒ . ๒ สถานที่ที่เป็นสีมาตามพระวินัยไม่ได้ มีหรือไม่ ? เพราะเหตุใด ? ๒ . ๒ . ๑ มีกำหนดไว้ คือกำหนดไม่ให้สมมติสีมาเล็กเกินไปจนจุภิกษุ ๒๑ รูป นั่งไม่ได้และไม่ให้สมมติสีมาใหญ่เกินไปกว่า ๓ โยชน์    สีมาเล็กเกินไปใหญ่เกินไป เป็นสีมาวิบัติ ...
bannk

ปัญหาและเฉลยวิชาธรรม นักธรรมชั้นโท สอบในสนามหลวง วันเสาร์ ที่ ๑๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๘

-
   ๑ .   ตจปัญจกกัมมัฏฐานได้แก่อะไรบ้าง ?   จัดเป็นสมถะหรือวิปัสสนา ?   จงอธิบาย    ๑.   ได้แก่ เกสา โลมา นขา ทันตา และตโจ ฯ   เป็นได้ทั้งสมถะและวิปัสสนา   ถ้าเพ่ง        กำหนดยังจิตให้สงบด้วยภาวนา เป็นสมถะ ถ้าเพ่งพิจารณาถึงความแปรปรวน        เปลี่ยนแปลงไป หรือให้เห็นว่าเป็นทุกข์ คือทนอยู่ได้ยากและทนอยู่ไม่ได้ ต้อง        เสื่อมสลายไปในที่สุด หรือให้เห็นว่าเป็นอนัตตา บังคับบัญชาไม่ได้ ไม่ใช่ตัวตน        พิจารณาเช่นนี้เป็นวิปัสสนา ฯ ๒ .   มหาภูตรูป คือ อะไร ?   มีความเกี่ยวเนื่องกับอุปาทายรูปอย่างไร ?   ๒ .   คือ รูป ที่เป็นใหญ่เป็นประธาน อันประกอบด้วย ธาตุ ๔ ได้แก่ ดิน น้ำ ไฟ ลม ฯ           เป็นที่ตั้งอาศัยแห่งรูปย่อยซึ่งเรียกว่าอุปาทายรูป   เมื่อรูปใหญ่แตกทำลายไป       อุปาทายรูปที่อิงอาศัยมหาภูตรูปนั้นก็แตกทำลายไปด้วย ฯ   ๓ . พระพุทธเจ้าทรงป...
bannk